«Дилсӯзӣ» аз таърихи шахсии оилаи Раҷабали Ҳалимов ба вуҷуд омад. Вақте писари ӯ ба ҷарроҳии дил ниёз дошт, одамоне пайдо шуданд, ки омодаи кӯмак буданд.
Имрӯз мо дар Тоҷикистон оилаҳоеро дастгирӣ мекунем, ки фарзандонашон ба табобат ниёз доранд. Ҳамааш аз як падар ва хоҳиши наҷот додани писараш оғоз шуд.
Вақте писарам бемор шуд, намедонистам ба куҷо равам ва аз чӣ оғоз кунам. Одамоне ба мо кӯмак карданд, ки моро тамоман намешинохтанд. Писарам шифо ёфт, вале ман фаромӯш накардам, ки ҷустуҷӯи кӯмак чӣ қадар душвор буд. Мо «Дилсӯзӣ»-ро таъсис додем, то дигар волидайн бо ин мушкилӣ танҳо намонанд.
Мо мехоҳем, ки волидайн қадамҳои минбаъдаро фаҳманд ва кӯдак имкони гирифтани табобати заруриро дошта бошад. То изтироб оиларо бо қарорҳое, ки ояндаи фарзанд аз онҳо вобаста аст, танҳо нагузорад.
Паси ҳар ҳикояи ин сайт кӯдак ва наздиконе ҳастанд, ки бозгашти ӯро ба хона интизоранд. Мо барои ҳамин кор мекунем.
Бо таърихи оила ва ҳуҷҷатҳои тиббӣ шинос мешавем. Барои фаҳмидани қадамҳои аввал кӯмак мекунем.
Бо клиникаҳо ва хайрхоҳон тамос мегирем, ба ташкили табобат кӯмак мекунем ва оиларо ҳамроҳӣ мекунем.
Хабарҳои табобатро нашр мекунем. Ҳикояҳои кӯдакон ва ҳуҷҷатҳои ташкилот дар сайт дастрасанд.
Паси ҳар муроҷиат оилае ҳаст. Таҷрибаи асосгузор барои фаҳмидани ниёзҳои он кӯмак мекунад.
Агар фарзанди шумо ба табобат ниёз дошта бошад, занг занед ё нависед. Вазъияти худро нақл кунед — муҳокима мекунем, ки чӣ гуна кӯмак карда метавонем ва кадом қадамҳо заруранд.
